-1

16 Ιουνίου 2008.

Μία και σήμερα…

…και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

Ούτε ν’ ακούσω, για μια τελευταία φορά, τη φωνή σου

Ένα «μωρό μου» ή ένα γάργαρο γέλιο σου

Δεν θα αρκούσε ένα θαύμα

-αχ και να γινόταν ένα θαύμα-

Αφουγκράζομαι τις λέξεις της Παρασκευής

που ακόμα παιχνιδίζουν στον αέρα.

Αφουγκράζομαι τ’ αγγίγματα της Πέμπτης

που ανεξίτηλα τατουάζ

χτυπημένα στο δέρμα μου με τ’ ακροδάχτυλά σου

θα με τυλίγουν, θα με ζεσταίνουν

[θα με ανάβουν]

για όσο…

Κι ας πρέπει να προσποιηθώ το φίδι.

Το τελευταίο δέρμα μου θα ναι αυτό

που

για μια μόνο υπέροχη στιγμή

έγινε εικόνα

που φίλησες