11020

11020 χιλιόμετρα μας χωρίζουν.

[τα μέτρησα στο χάρτη]

Χωρίζουν τα κορμιά μας.

Παράξενος και προφητικός, αν θες να το δεις έτσι, αριθμός. Θυμάσαι εκείνο το οπτικό ποίημα που σου έδωσα; (άραγε το πήρες μαζί σου;) Τότε δεν είχα ιδέα για την ακριβή απόσταση που θα μας χώριζε. Παρατήρησε πόσο μοιάζει με το 11020.

Πρώτα-πρώτα οι δύο άσσοι. Οι δύο μονάδες. Εσύ κι εγώ. «1»+«1»(=2, εμείς οι δύο αλλά χωριστά).

Έπειτα το μηδέν. Η στιγμή. Η στιγμή που έμοιαζε τίποτα να μην έχει σημασία πέρα από τον εαυτό της. Εκείνη η μαγική στιγμή.

Μετά το «2». Εμείς οι δύο αλλά μαζί. Στον χρόνο μαζί κι ας είμαστε μακριά.

(Στο οπτικό ποίημα μου τα δύο δυάρια που αγκάλιαζαν τη στιγμή μας ήταν απλά τα δυο χρόνια πριν και τα δυο χρόνια μετά. Η γεωμετρία των συμπτώσεων με ξεπέρασε. Αναμενόμενο)

Και στο τέλος (αλλά είπαμε ότι πρέπει να θέλει κανείς για να το δει έτσι) ένα νέο μηδέν, μια επόμενη στιγμή χωρίς περιορισμούς, ούτε στο χώρο ούτε στο χρόνο, με μόνο όριο την επιθυμία. Όμως έχει όριο η επιθυμία; Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά, μάλλον, δεν έχει.