Προχθές, Τετάρτη απογευματάκι πήγαμε σ ένα παιδικό πάρτι. Μαμάδες, μπαμπάδες, γιαγιάδες, θειάδες, και δε συμμαζεύεται. Και πολλά παιδάκια, άπειρα παιδάκια. Κι ένας (μία για την ακρίβεια) κλόουν. Ήμουν τόσο μόνος. Πιο μόνος κι απ’ την κλόουν. Έπαιξα με τα παιδάκια. Με τους μεγάλους τι να πεις;
Η κλόουν.
Θυμάμαι που μου είχες πει ότι…
Μια σειρά φαντασιώσεις κατέλαβαν το μυαλό μου. Πως γίνεται πάντα να είσαι παντού; Έβαλα ένα ποτήρι κρασί κι αναπόλησα. Αυτά που πέρασαν αλλά, κυρίως, αυτά που θα έρθουν.
-Αναμνήσεις απ’ το μέλλον που έγραφε κάποτε ο Ντένικεν.-
για ένα Άγριο Άλογο... 