Κοίταξέ την αλλά με προσοχή
Απόθεσε πάνω της μόνο το τρυφερότερο βλέμμα σου
Μοιάζει τόσο εύθραυστη η ισορροπία της
Ένα παίξιμο των βλεφάρων σου θα ‘ταν μοιραίο
–
Στην αγκαλιά του καβαλιέρου της
Περιστρεφόμενη μερικά χιλιοστά απ’ το έδαφος
Οδηγεί εκείνη το χορό , αλίμονο
Κι η μουσική την ακολουθεί, πρωτάκουστο (σκάνδαλο !)
–
Με την πλάτη γυρισμένη στο μέλλον
Η ματιά της απ’ το γλυκό τώρα ως το πιο σίγουρο πριν
Πισωπατεί με σταθερότητα προς το άγνωστο
–
Ούτε εμπόδιο, ούτε δύναμη
Τίποτα δε μπορεί να αναχαιτίσει τούτο το αερικό
Εκτός, ίσως, από ένα παίξιμο των βλεφάρων σου
κι αυτό με τα βλέφαρα…
σίγουρο δεν είναι
φρίκη φρίκη φρίκη
αλλά είναι καλοκαιράκι
πόσο αντέχει η καρδιά σας
να το αρνηθείτε για ένα άγριο άλογο?
Μα έγραψα… «ίσως».
Φρίκη; Πως φρίκη; Γιατί φρίκη; Για 11020 ψωροχιλιόμετρα; (αχ)
Καλοκαιράκι. Φέτος, για πρώτη φορά, δεν θα ευωδιάζει πεπόνι. Για καλό το λέω.
Σας έχω ξαναγράψει, τον χρόνο τον έχω του χεριού μου. Δεν είναι τίποτα να τον παγώσω ανάμεσα σε δυο παιξίματα των βλεφάρων. Δεν είναι καμιά σπουδαία θυσία για ένα άγριο άλογο…
…γι’ αυτό το άγριο άλογο.