φυσάει

Δευτέρα 30 Ιουνίου 2008.

 

Φυσάει ένας δαιμονισμένος αέρας, δέκα μέρες τώρα. Βορειοανατολικός, σαν πρώιμα μελτέμια. Σαν να βιάζεται να περάσει ο καιρός. (Μαζί του κι εγώ).

Κάθε ριπή δροσερής αέρινης μάζας στροβιλίζεται γύρω απ’ το κεφάλι μου, παίρνει τις σκέψεις μου και τις σκορπίζει τριγύρω. Κι έτσι υπάρχεις παντού.

Ακουμπισμένη στα κάγκελα της βεράντας να αγναντεύεις και το φόρεμά σου, καθώς τυλίγεται γύρω απ’ το κορμί σου και τα πόδια σου, να  βγάζει εκείνους τους ήχους φτερουγίσματος που μου ‘χες γράψει.

Πίσω απ’ την κόκκινη τριανταφυλλιά, την τελευταία που έχει ακόμα ανθούς, να ανασαίνεις την ευωδιά.

Στην απέναντι πολυθρόνα να μου ποζάρεις, κοιτώντας με, καρφώνοντάς με. Πως με κοιτάς έτσι; (αχ)

Στα φύλλα της μικρής βυσσινιάς, μικροσκοπική κι αέρινη να παίζεις και να βάφεις τα χείλια σου με τους χυμούς των λιγοστών ώριμων φρούτων.

Αφημένη στα πόδια μου…

 

Καλή σου μέρα Καρδιά μου, εδώ πάλι νυχτώνει.